Zusters Carmelitessen in Zenderen


Go to content

Oorsprong Carmelorde

Carmel


Oorsprong van de Carmelorde


Het Carmelgebergte bij HaÔfa in IsraŽl wordt al sinds eeuwen beschouwd als een heilige plaats. In de 9e eeuw voor Christus woonde de profeet Elia samen met andere profeten op deze eenzame plaats waar ze God vereerden. Zijn naam bleef door de eeuwen heen aan de berg verbonden. Een bron en een grot bewaren de herinnering aan zijn aanwezigheid daar.

Carmelgebergte



In de tweede helft van de 12e eeuw vestigden zich kruisvaarders en pelgrims in het Carmelgebergte. Ze verruilden het geweld en het lawaai van de kruistochten voor de stilte en de eenzaamheid van de Carmel om daar de stem van God te kunnen horen en zijn wegen te kunnen ontdekken. Ter ere van Maria bouwden ze een kapel, dichtbij de plaats waar vroeger Elia had geleefd.

Later sloten deze kluizenaars zich meer samen als gemeenschap en in het jaar 1209 vroegen ze de patriarch van Jeruzalem, Albertus Avogadro, een Regel voor hen te schrijven. Door de veranderingen van de tijd werd de Regel later aangepast en in 1247 gaf paus Innocentius IV aan de Carmelregel zijn officiŽle goedkeuring.



Profeet Elia





Een stichter kent de orde van de Carmelieten niet. De kluizenaars hadden slechts ťťn wens: te leven in de geest van Elia.

Bron van Elia

In de 15e eeuw zijn de eerste kloosters voor vrouwen ontstaan. Johannes Soreth (1394-1471) wordt beschouwd als de stichter van de Carmelitessen. Hij heeft in zijn tijd veel voor de vernieuwing van de Carmel gedaan. In 1451 werd hij Prior Generaal van de orde en een jaar later kreeg hij de goedkeuring van Paus Nicolaas V om ook vrouwen in de orde op te nemen. De eerste communiteit werd gesticht in Geldern bij Kevelaer (1453). Daarna volgenden Haarlem (1465) en Rotterdam (1482). Ook de toen geheten Derde Orde, nu lekenbeweging van de Carmel, werd in de 15e eeuw erkend.

Johannes Soreth


Sub-Menu:


Back to content | Back to main menu